از دوست داشتن

امشب از آسمان دیده تو
روی شعرم ستاره میبارد
در سکوت سپید کاغذها
پنجه هایم جرقه میکارد
شعر دیوانه تب آلودم
شرمگین از شیار خواهشها
پیکرش را دوباره می سوزد
عطش جاودان آتشها
آری آغاز دوست داشتن است
گرچه پایان راه ناپیداست
من به پایان دگر نیندیشم
که همین دوست داشتن زیباست
از سیاهی چرا حذر کردن
شب پر از قطره های الماس است
آنچه از شب به جای می ماند
عطر سکر آور گل یاس است
آه بگذار گم شوم در تو
کس نیابد ز من نشانه من
روح سوزان آه مرطوب من
بوزد بر تن ترانه من
آه بگذار زین دریچه باز
خفته در پرنیان رویا ها
با پر روشنی سفر گیرم
بگذرم از حصار دنیاها
دانی از زندگی چه میخواهم
من تو باشم  ‚ تو ‚ پای تا سر تو
زندگی گر هزار باره بود
بار دیگر تو بار دیگر تو
آنچه در من نهفته دریاییست
کی توان نهفتنم باشد
با تو زین سهمگین طوفانی
کاش یارای گفتنم باشد
بس که لبریزم از تو می خواهم
بدوم در میان صحراها
سر بکوبم به سنگ کوهستان
تن بکوبم به موج دریا ها
بس که لبریزم از تو می خواهم
چون غباری ز خود فرو ریزم
زیر پای تو سر نهم آرام
به سبک سایه تو آویزم
آری آغاز دوست داشتن است
گرچه پایان راه نا پیداست
من به پایان دگر نیندیشم
که همین دوست داشتن زیباست

آسمان امشب به حالم مویه کن  روح تبدار مرا پاشویه کن

 آتش افکند عاشقی بر حاصلم        گریه کن در مجلس ختم دلم

 گریه کن ای عشق، روحم تیر خورد        شانه احساس من شمشیر خورد

 باید امشب را عزاداری کنم         تا سحر بر نعش دل زاری کنم

 چشمم افسونخانه ناز کسی ست   سینه ام آیینهء راز کسی ست

 باید امشب بشکنم آیینه را  وا کنم این عقدهء دیرینه را

شوخ چشمی بی شکیبم کرده است   با خودم حتی غریبم کرده است

 هر چه هست از چشم پر نیرنگ اوست  او که می گویند پشت خوابهاست 

پسر فرمانروای آبهاست   او که خویشاوند نزدیک گل است

 شرح احساس ظریف بلبل است

 آن بلا، آن درد خوب سینه سوز!  از کجا آمد، نمی دانم هنوز!

 شاید از اعماق جنگلهای را   شاید از پشت کپرهای نیاز

 آمد و بر بام روحم پر کشید    از سر پرچین قلبم سر کشید

 آمد و من پیش پایش گم شدم   از جنون، ورد لب مردم شدم

 آمد از دردش پًرم کرد و گذشت  بی وفا سیلی خورم کرد و گذشت

 شمع بزمش بودم، آبم کرد و رفت  خنده ای کرد و خرابم کرد و رفت

 رفت و کوه طاقتم را باد بًرد   یوسف امید من در چاه مًرد

 رفت و طاق عشق من آوار شد  ای بخًشکی شانس!اینهم یار شد؟

 عاشقان آیینهء روح همند   مرهم دلهای مجروح همند

 عشق همخوابی آب و آتش است موج خون بر ساحل آرامش است

 عشق راه عقل را گل میکند هرچه با ما میکند دل میکند

 آتش شوقی که گم شد در گلم سر زد از خاکستر سرد دلم

 ای دل شوریده مستی میکنی؟ باز هم شبنم پرستی میکنی؟

 بعد از این زهر جدایی را بخور چوب عمری با وفایی را بخور

 منکه گفتم این بهار افسردنی ست  منکه گفتم این پرستو مردنی ست

 منکه گفتم ای دل بی بند و بار  عشق یعنی رنج ، یعنی انتظار

 عشق ، خونت را دواتت میکند!  شاه باشی ، عشق ماتت میکند

 آه عجب کاری بدستم داد دل

 هم شکست و هم شکستم داد دل

هر چند مال من نشدي ولي ازت خيلي چيزا ياد گرفتم.

ياد گرفتم به خاطر کسي که دوسش دارم بايد دروغ بگم.

ياد گرفتم هيچ وقت هيچ کس ارزش شکستن غرورمو نداره.

ياد گرفتم تو زندگيم به اون که بفهمم چقدر دوسم داره هر روز دلشو به بهونه اي بشکنم.

ياد گرفتم گريه هاي هيچ کس رو باور نکنم.

ياد گرفتم بهش هيچ وقت فرصت جبران ندم.

ياد گرفتم هر روز دم از عاشقي بزنم ولي خودم عاشق نباشم

آواز عاشقانه ما در گلو شکست

حق با سکوت بود ، صدا در گلو شکست

دیگر دلم هوای سرودن نمی کند

تنها بهانه ی دل ما در گلو شکست

سربسته ماند بغض گره خورده در دلم

آن گریه های عقده گشا در گلو شکست

ای داد به داغ دل باغ دل نداد

ای وای ، های های عزا در گلو شکست

آن روزهای خوب که دیدیم خواب بود

خوابم پرید و خاطره ها در گلو شکست

(( بادا )) مباد گشت و (( مبادا )) به باد رفت

(( آیا زیاد رفت و (( چرا )) در گلو شکست

فرصت گذشت و حرف دلم ناتمام ماند

نفرین و آفرین و دعا در گلو شکست

تا آمدم که با تو خداحافظی کنم

بغضم امان نداد و خدا ... در گلو شکست

قیصر امین پور

دوستارت بهنام

مهم نيست فردا چی ميشه مهم اينه که امروز دوست دارم مهم نيست فردا کجايی مهم اينه که هرجا باشی دوست دارم مهم نيست که تا ابد با هم نباشيم مهم اينه که تا ابد دوست دارم مهم نيست قسمت چيه مهم اينه که قسمت شده دوست داشته باشم

تا مرگ شقایق ها دوستت  دارم.

ما و مجنون همسفر بودیم در دشت جنون

او به مطلب ها رسید و ما هنوز آواره ایم